Η Λανθάνουσα Ιδεολογία των Παράλληλων Μονόλογων

Η Λανθάνουσα Ιδεολογία των… Παράλληλων Μονόλογων.

self-reflection

“and now… for something completely different” (Monty Python)

Η ιδεολογία, όπως ξέρουμε, δεν είναι απαραίτητα αυτό που νομίζουν ότι πιστεύουν (ή ότι εφαρμόζουν) οι εκάστοτε θιασώτες της. Εντελώς διαφορετική μπορεί να είναι η ιδεολογία που μεταδίδουν ή εφαρμόζουν κάποιοι στην πράξη [έστω σε λανθάνουσα μορφή ή μη-συνειδητή]… και εντελώς διαφορετική μπορεί να είναι η επίσημα δεδηλωμένη (και ως ταμπέλα) ιδεολογία που ασπάζονται.

Έτσι λοιπόν, πρόσφατα, μέσα σε μία κλειστή λίστα (google-group), η οποία είναι συνήθως… ασυνήθιστα σιωπηλή (με σύντομες αναλαμπές σοβαρών κειμένων και άρθρων που ταράσσουν τη νεκρική σιωπή ευελπιστώντας -προφανώς- να “ανεβάσουν το επίπεδο”)… προσπάθησα να εκφράσω δύο σημαντικές διαπιστώσεις:

[1]
Ο βασικός λανθάνων ή κρυφός στόχος πάρα πολλών αριστερών (και “αριστερών”) θεωρητικών (και μη-) κειμένων είναι να ορίσουν το σύνολο της (εξωτερικής) κοινωνικής πραγματικότητας μέσα από λέξεις, ολοένα πιο υψιπετείς, άκρως γενικευτικές και αυτο-αναφορικές αφαιρέσεις. Γι’ αυτό άλλωστε και… δεν διαβάζονται εύκολα από “κοινούς θνητούς”. Χωρίς την δέουσα “προϋπηρεσία” μέσα σε μία ιδιότυπη καρικατούρα ενός Glass Bead Game -(tm)Herman Hesse, αποτελούμενη από παράλληλους μονόλογους, μέσα στη “χώρα των παράλληλων μονόλογων” (όπως είπε για την Ελλάδα ο Σεφέρης), χωρίς να μετέχει κανείς  στο συναγωνισμό για να βρεθεί ο πιο περιεκτικός εικονικός (επαν)ορισμός της Ολότητας (άνευ διαλόγου), ή ποιος την έχει πιο μεγάλη (την εκάστοτε εννοιολογική αφαίρεση) δεν μπορεί κανείς να παίξει σωστά το Γλωσσικό Παιγνίδι, αυτής της “ξύλινης” θεωρητικολογίας. Γλωσσικό Παιγνίδι είναι, αλλά με την ψυχολογία του Control Freak, όπως λένε στα αγγλικά εν διαδικτύω. Δυστυχώς, όμως, όσοι παίζουν τέτοια γλωσσικά παιγνίδια (ανέφικτων) “ιδιωτικών γλωσσών” (με την έννοια του Βίτγκενστάϊν) αδυνατούν συνήθως να καταλάβουν ότι ο κύριος στόχος τους, εκείνο που ποθούν τόσο διακαώς, είναι δυστυχέστατα εκ φύσεως ανέφικτος, διότι η πραγματικότητα η ίδια δεν χωράει μέσα στις λέξεις τους. Ο κόσμος περιέχει τις αφαιρέσεις οι οποίες (μάταια και ψευδο-διαλεκτικά) επιδιώκουν να τον συμπεριλάβουν, να τον εξηγήσουν ολοκληρωτικά σαν να ήταν (ο εξωτερικός κόσμος) υποσύνολό τους. Αυτή η ιδιότυπη ψυχολογία του Ελέγχου της πραγματικότητας μέσα από αυτο-αναφορικές νοηματικές αφαιρέσεις είναι μια αντιστροφή του μέσα με το έξω, όπως ακριβώς και η θρησκεία (κατά τον Φόιερμπαχ). Αυτό που μερικοί εκλαμβάνουν ως “πραγματικότητα” είναι η εσωτερική… κοσμάρα τους, γυρισμένη ανάποδα (παραφράζοντας τη ρήση του Γκαίτε “what humans honour as God is their own inmost nature turned inside-out”). Σαν συνέπεια, αυταπατώνται εξίσου οικτρά με τον κολυμβητή που δεν ξέρει κολύμπι και νομίζει ότι ελέγχει τη θάλασσα, οπότε… πνίγεται.

[2]
Για τους παράλληλους μονόλογους, φταίει σε μεγάλο βαθμό και ο εθισμός (συνήθως για μακρά περίοδο πολλών ετών) στις Οργανώσεις Μελών του ΣΥΡΙΖΑ ή παρόμοιες ομάδες (Πολιτικές Επιτροπές της ΛΑ.Ε. κλπ), όπου ισχύει -αυτομάτως- ένας αυστηρός χρονικός περιορισμός τοποθετήσεων που δεν μπορούν να ξεπερνούν ελάχιστα λεπτά της ώρας η κάθε μία, με πολύ ελάχιστο χρόνο για ερωτήσεις και καθόλου χρόνο για διάλογο, σε κάθε συνεδρίαση. Αυτή η αντικειμενική δυσκολία ανάπτυξης διαλόγου οδηγεί στην ατροφία της ίδιας της ικανότητας για πραγματικό και ειλικρινή διάλογο (όπως αυτός που ενίοτε κατορθώνεται στο διαδίκτυο). Επιπλέον, οι παράλληλοι μονόλογοι μετατρέπονται σε τρόπο σκέψης και δράσης που ενισχύει ακόμη περισσότερο (σε άλλο επίπεδο) την τάση Ελέγχου της Πραγματικότητας μέσω υψιπετών αφαιρέσεων. Ετσι, το [1] (προηγουμένως) ενισχύεται ακόμη περισσότερο (ακόμη και γραπτώς) με αποτέλεσμα… να μην είναι ούτε καν επιθυμητός ο πραγματικά διαλεκτικός διάλογος, όπως ακριβώς καθίσταται ανεπιθύμητη και η ίδια η… πραγματικότητα, η οποία αντικαθίσταται από μία προσομοίωσή της, από τις προσπάθειες ελέγχου (της) μέσω υψιπετών ψευδο-διαλεκτικών αφαιρέσεων.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Οι παράλληλοι μονόλογοι μετατρέπονται έτσι σε ιδεολογία. Η προσομοίωση (simulacrum) του κόσμου μέσα από αυτο-αναφορικές αφαιρέσεις ενισχύεται μέσα από αυτούς, αλλά και τους προκαλεί. Μόνο όταν ο νους αντιληφθεί την Υπερφόρτωση Πληροφορίας σαν φυσικό ποσοτικό όριο της αντίληψης, αλλά και τον διάλογο ως απαραίτητη απελευθέρωση από την εγγενή (σχεδόν νηπιακή) τάση Ελέγχου του Κόσμου ως Υποσύνολο του Νου, μπορεί να αλλάξει κάτι σ’ αυτό το περίεργο “αριστερό” αδιέξοδο…

Γιώργος Στάθης (προγραμματιστής Τεχνητής Νοημοσύνης) 10/11/2016.


discover_864(πηγή εικόνων: Pat Kinsella)

Advertisements

‘Kombos'(Knot), the first Greek computer-game commercially released (in 1984, ZX-Spectrum)

Indeed, “Kombos” was the very first commercially released Greek computer game. In addition, it was (as far as I know) the first commercial game in the world with Artificial IntelligenceBased on an (admittedly rather crude) inference engine with (only very elementary) Greek Natural Language processing code (in Sinclair ZX Basic) “Kombos 1” was an “Artificial Sophist”, a little bit like Eliza“, in some ways, but… better (IMNSHO) and much more addictive, as it turned out.

Here are some screen-shots of “Kombos”, with some attempts for English translation (imperfect because of the game’s language-specific Greek puns):

This slideshow requires JavaScript.

“Kombos” was equipped with a miniscule dictionary of… 34 Greek nouns and adjectives, plus all the common Greek determiners (cramming the ZX-Spectrum’s... heroic 48 kilobyte RAM memory). However, it was boxed and delivered together with “Polylogiki”, a companion-application empowering users to define their own dictionaries and/or inference-relatrons. Using this tool, after releasing “Kombos” I created many experimental knowledge-bases (mostly about Greek politics) … lost in old cassettes that eventually got damaged, as years passed.

 “Kombos” in Greek means “knot”, a name I chose because of the game’s “artificial personality” striving to “tie-up in knots” (of complexity) unsuspecting… human victims, most of whom eventually became blissfully addicted Kombos-players, at the time, in Greece. Bear in mind, that at the time of Kombos’ release (July 1984), the ZX Spectrum was only two years old.  Ah well, those were the days…(as they say). In fact, some of these people still remember “Kombos”  three decades later, e.g. in the Greek “retro-maniacs” forum, where “Kombos 1” was officially resurrected in public, forever saved from oblivion: A rare cassette-recording of “Kombos” was discovered by Mr Mavrogiannopoulosa ZX-Spectrum veteran (while my own “Kombos” cassettes are damaged); a cassette clean enough for conversion into a snapshot-file (*.sna) that can run on any ZX-Spectrum emulator. Here is an English translation (summary) of the retromaniax forum’s discovery:

…We are happy that we have identified and electronically-preserved the first Greek commercial game for home-computers, the electronic “sophist” Kombos and Polylogiki! 

We had previously addressed Mr Stathis who had told us that he does not have a copy and is earnestly looking for one. In an interview with Mr Mavrogiannopoulos, among other things he showed us a tape of this double game! We brought these two people together and they gave us their permission to digitize and upload the game online. 

The digitization was very difficult. While other titles were easily digitized, due to the poor condition of that cassette it obstinately refused. We tried to convert it to aTZX-file with repair filters, with no succes. Fortunately, eventually the wonderful community of WOS helped us and we got it perfect (special thanx to Gilby, Richl) 

Note: To start with, we uploaded it as an Sna (snapshot-file) that can be loaded on any Spectrum emulator…

here is a recent video-recording of a complete “Kombos” game-session on an emulator:

If you are (or understand) Greek, you can download the game’s snapshot-file [here] to play it straight-away in any ZX-spectrum emulator (preferrably free; e.g. the excellent on-line ZX-spectrum emulator [here]). However, in that case you should also first read the game’s Greek manual [here]. After playing the game a few times, you can also have a go at the Knowledge-base editor “Polylogiki” [here], even though… it’s a much too complicated, time-consuming program by today’s standards; not recommended…

Anyway… This post is (hopefully) only a short introduction. In the near future, I hope to describe in detail  the logic of “Kombos-1”. I also hope to release (at last) a Second version of “Kombos” (exactly thirty years later!) using today’s vast machine-readable dictionaries and advanced A.I. / NLP techniques, which I had the good fortune to study in detail (and use in software applications) during the last… thirty years, or so.

George A. Stathis ()

This post’s shortlink: http://wp.me/p4HoaW-2